نماز دیگر از حضرت فاطمه (س) در روز جمعه

۱

[شیخ طوسی و سید ابن طاووس از صفوان روایت کرده‌اند: محمد بن علی حلبی روز جمعه خدمت امام صادق (ع) رسید و عرضه داشت: عملی به من بیاموز که بهترین کارِ این روز باشد؛ حضرت فرمود: «کسی را نزد رسول خدا عزیزتر از حضرت فاطمه سراغ ندارم و چیزی برتر از آنچه پیامبر به فاطمه آموخت نمی‌شناسم»؛ پیامبر (ص) به دخترش فرمود:] هرکه صبح جمعه را دریابد، غسل کند و قدم‌هایش را بگستراند و چهار رکعت نماز -دو نمازِ دورکعتی- بگذارد: در رکعت اول پس از «حمد» پنجاه‌بار سوره‌ی «توحید»، در رکعت دوم پس از «حمد» پنجاه‌بار سوره‌ی «العادیات»، در رکعت سوم پس از «حمد» پنجاه‌بار سوره‌ی «إذا زُلزِلَت»، و در رکعت چهارم پس از «حمد» پنجاه‌بار سوره‌ی «إذا جاءَ نَصْرُ اللّٰه» [سوره‌ی نصر، آخرین سوره‌ای که نازل شده]؛ و چون از نماز فارغ شود، این دعا را بخواند:

إِلٰهِي وَسَيِّدِي مَنْ تَهَيَّأَ أَوْ تَعَبَّيٰ أَوْ أَعَدَّ أَوِ اسْتَعَدَّ لِوِفَادَةِ مَخْلُوقٍ رَجَاءَ رِفْدِهِ وَفَوَائِدِهِ وَنَائِلِهِ وَفَوَاضِلِهِ وَجَوائِزِهِ، فَإِلَيْكَ يَا إِلٰهِي كَانَتْ تَهْيِئَتِي وَتَعْبِئَتِي وَ إِعْدَادِي وَاسْتِعْدَادِي، رَجَاءَ فَوَائِدِكَ وَ مَعْرُوفِكَ وَ نَائِلِكَ وَ جَوَائِزِكَ، فَلاٰ تُخَيِّبْنِي مِنْ ذٰلِكَ، يَا مَنْ لَاتَخِيبُ عَلَيْهِ مَسْأَلَةُ السَّائِلِ، وَلَا تَنْقُصُهُ عَطِيَّةُ نَائِلٍ.۲

ای معبود و سرور من! اگر دیگران به امید رسیدن به عطا و مواهب و بخشش‌ها و هدایا آماده و مجهز و مستعدِ ورود بر آفریده‌ای چون خود شده‌اند، پس خدایا، آمادگی و مجهزبودن و استعداد من فقط به‌سوی توست به امید دستیابی به بهره‌ها و نیکی و عطایا و هدایای تو؛ پس مرا از این همه ناامید مساز، ای آن‌که خواهشِ هیچ نیازمندی از او بی‌ثمر نماند و بخششِ بخشیده‌اش نکاهد!

فَإنِّي لَمْ آتِكَ بِعَمَلٍ صَالِحٍ قَدَّمْتُهُ، وَلَا شَفَاعَةِ مَخْلُوقٍ رَجَوْتُهُ، أَتَقَرَّبُ إِلَيْكَ بِشَفَاعَتِهِ إِلّا مُحَمَّداً وَأَهْلَ بَيْتِهِ صَلَوَاتُكَ عَلَيْهِ وَعَلَيهِمْ؛ أَتَيْتُكَ أَرْجُو عَظِيمَ عَفْوِكَ الَّذِي عُدْتَ بِهِ عَلَي الْخَطَّائِينَ عِنْدَ عُكُوفِهِمْ عَلَي الْمَحَارِمِ، فَلَمْ يَمْنَعْكَ طُولُ عُكُوفِهِمْ عَلَي الْمَحَارِمِ أَنْ جُدْتَ عَلَيْهِمْ بِالْمَغْفِرَةِ.۳

من با کردار شایسته‌ای که پیش فرستاده باشم به پیشگاهت نیامده‌ام، و با یاری آفریده‌ای که به آن امید بسته باشم و با آن به تو تقرب جویم، بار نیافتم -جز به امیدِ شفاعتِ محمد و خاندانش که درود تو بر او و بر ایشان باد؛ در حالی به نزدت آمدم که گذشتِ کریمانه‌ات را امید دارم، گذشتی که به آن بر خطاکاران در حالِ اشتغالشان به گناهان، گذشت کردی؛ پس مداومتِ آنان بر کارهای حرام، تو را از اینکه آمرزشت را بر آنان ارزانی داری بازنداشت.

وَأَنْتَ سَيِّدِي الْعَوَّادُ بِالنَّعْمَاءِ، وَأَنَا الْعَوَّادُ بِالخَطَاءِ، أَسْأَلُكَ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَآلِهِ الطَّاهِرِينَ، أَنْ تَغْفِرَ لِي ذَنْبِيَ الْعَظِيمَ، فَإِنَّهُ لَايَغْفِرُ الْعَظِيمَ إِلّا الْعَظِيمُ، يَا عَظِيمُ يَا عَظِيمُ يَا عَظِيمُ يَا عَظِيمُ يَا عَظِيمُ يَا عَظِيمُ يَا عَظِيمُ.۴

و تو ای سرورِ من، بسیار بر نعمت‌بخشی بازگردی و من بر خطاکاری؛ به‌حق محمد و خاندانِ پاکش از تو می‌خواهم که گناه بزرگم را بیامرزی، زیرا گناه بزرگ را جز آمرزگارِ بزرگ نیامرزد؛ ای بزرگ! ای بزرگ! ای بزرگ! ای بزرگ! ای بزرگ! ای بزرگ! ای بزرگ!